Od 1 stycznia 2022 roku każde nowo zakupione i zainstalowane urządzenie grzewcze na terenie Polski musi być, bez żadnych wyjątków, bezwzględnie zgodne z wymaganym Ekoprojektem. Dotyczy to wszystkich urządzeń grzewczych: tych wyprodukowanych zarówno przez duże firmy, jak i przez małe zakłady rzemieślnicze. Także akumulacyjne pokojowe piece kaflowe i kuchenne piece kaflowe, stawiane prze firmy zduńskie, powinny posiadać odpowiednie certyfikaty, potwierdzające spełnienie wymagań Ekoprojektu.

Wszystkie nasze urządzenia grzewcze spełniają te wymagania, a nawet wiele z nich znacząco je przekracza, będąc zgodnymi również z surowymi normami niemieckimi, austriackimi i szwajcarskimi.

Uwaga! Częste błędy z kominem!

Niektóre kotły kuchenne (piecokuchnie) posiadają króciec wylotu spalin umieszczony dość nisko od podłoża, a nawet bardzo nisko. Podłączenie ich, do każdego istniejącego przewodu ceglanego, w starych domach, jest jednak bardzo proste i nie stwarza żadnych kłopotów technicznych nawet laikowi. Obecnie, podczas budowy nowego domu, kominów ceglanych praktycznie już nie buduje się, gdyż nie spełniają one surowych wymagań stawianych kanałom dymowym, przeznaczonym do pracy z nowoczesnymi urządzeniami grzewczymi, które, gdy są nieumiejętnie obsługiwane, potrafią zniszczyć je nieodwracalnie, w ciągu bardzo krótkiego okresu czasu. Destrukcyjnego oddziaływania na kominy ceglane nie mają tylko tradycyjne kuchnie kaflowe i pokojowe piece kaflowe wykonywane przez zdunów. Tylko one mogą być podłączone jeszcze bezpiecznie do kominów ceglanych (będących oczywiście w dobrym stanie technicznym). Kominy ceglane zastąpione więc zostały modułowymi ceramicznymi systemami kominowymi. I tutaj z nimi zaczynają się kłopoty, w przeważającej części nie do przeskoczenia dla ogromnej liczby ludzi, budujących swój własny nowy dom. Trójnika spalinowego ceramicznego systemu kominowego, z przyczyn technicznych, nie sposób jest umieścić tak nisko nad ziemią, by można było połączyć z nim króciec wylotowy spalin niektórych kotłów kuchennych. Nawet termokuchni, która ma umieszczony tylny wylot spalin dużo wyżej, niż niejeden kocioł kuchenny, nie da się prawidłowo połączyć, gdyż trójnik spalinowy systemu kominowego, choćby był najniżej zamontowany, jak tylko jest to możliwe, i tak będzie umieszczony za wysoko, w stosunku do króćca wylotowego spalin termokuchni, na jej tylnej ścianie. Dotyczy to również wielu, nie za wysokich, piecyków kominkowych i termopiecyków podłączanych od tyłu. Oczywiście montaż przyłączy termokuchni od góry, z płyty grzewczej, nie przedstawia żadnych kłopotów, jeżeli tylko ceramiczny system kominowy stoi prawidłowo posadowiony względem urządzenia, a jego trójnik spalinowy jest umieszczony na właściwej ze ścian komina i na odpowiedniej wysokości! Nie wszyscy przyszli użytkownicy termokuchni skłonni są zgodzić się na tego typu rozwiązanie, gdyż z przyczyn estetycznych nieraz nie chcą oglądać rur przyłączeniowych, bo nie pasuje im to do ogólnego charakteru wystroju pomieszczenia. I na nic tutaj zdadzą się tłumaczenia, że jest to obecnie modny trend w całej Europie.
O tego typu sprawach i wielu innych, nie myśli się wcale na etapie stawiania ceramicznego systemu kominowego. A powinno, gdyż później okazuje się, że wybranego urządzenia grzewczego nie można odpowiednio umieścić w pomieszczeniu, tak jakbyśmy sobie tego życzyli (ze względów wizualnych lub bezpieczeństwa) i z bólem serca w ogóle się wtedy rezygnuje z niego.
Pomieszczenie kuchenne jest najczęściej izbą nie za obszerną, więc właściwe decyzje, dotyczące ostatecznego rozmieszczenia wybranych sprzętów i urządzeń grzewczych, trzeba podejmować dużo wcześniej, niż na etapie wykończeniowym domu, gdyż - przy wprowadzaniu później ewentualnych zmian - mamy tutaj bardzo małe pole manewru lub wręcz nie mamy go wcale.
Najważniejszą decyzją jest precyzyjne umiejscowienie komina systemowego. Precyzyjne w całym tego słowa znaczeniu.
W przypadku, gdy komin ma licować się ze ścianą, gdyż nie chcemy oglądać w kuchni żadnych wystających wypustów ściennych, tylko proste gładkie ściany, a kuchnia miałaby być zamontowana w minimalnej odległości od ściany kominowej, to już na etapie stawiania komina musimy znać dokładne jego położenie, a z tym wiąże się wcześniejszy wybór modelu kuchni i konieczność wybrania miejsca jej posadowienia w pomieszczeniu. Jest to ważne, ponieważ trójnik spalinowy komina systemowego powinien znajdować się w pionowej osi króćca wylotowego spalin kuchni. I to w każdym przypadku: podczas podłączenia termokuchni do komina od góry z płyty grzewczej i od tyłu. Każde przestawienie w bok trójnika spalinowego komina, w stosunku do tylnego króćca wylotowego spalin kuchni, to konieczność zamontowania później pomiędzy nimi dodatkowych kolanek, które oddalą kuchnię od ściany, a więc wypchną ją na pomieszczenie. Takie przesunięcie w poziomie, także w przypadku podłączenia termokuchni od góry, z płyty grzewczej, nie będzie sprzyjać stworzeniu harmonijnego zestawu przyłączeniowego, miłego dla oka, lecz wymusi powstanie przyłącza składającego się z chaotycznych, ordynarnych zakrzywień, które nie sposób jest zaakceptować.
Jeżeli ceramiczny system kominowy nie licuje się ze ścianą, tylko stoi w pomieszczeniu przy niej, to jego trójnik spalinowy musi znajdować się na właściwym boku komina i na odpowiedniej wysokości tak, by później wybrane urządzenie grzewcze można było bezproblematycznie umieścić we wcześniej zaplanowanym miejscu względem komina. Trzeba pamiętać, że wszystkie termokuchnie mają podłączenie do komina (z tyłu lub z płyty grzewczej) tylko z prawej strony, więc nie możemy komina, np. w domu z bala, umieścić po jej lewej stronie, bo rury podłączeniowe muszą prowadzić do niego jak najkrótszą drogą. Komin musi być odpowiednio oddalony od ściany łatwo palnej, by podłączona do niego termokuchnia, też była bezpiecznie oddalona od niej, a rury podłączeniowe z płyty grzewczej nie były powykręcane niemiłosiernie, ale wyglądały estetycznie.
Innego typu problemy mogą powstać z systemem kominowym, posadowionym w pomieszczeniu na ścianie kominowej, a innego typu ze stojącym w narożniku izby. I jedno i drugie rozwiązanie ma swoje ograniczenia. Trzeba więc znaleźć dla niego taką lokalizację, by nie zamknąć sobie drogi, w zastosowaniu niektórych ciekawych rozwiązań w przyszłości. Może wybudować go w narożniku wypukłym, licując go z dwoma ścianami, które tworzą ten narożnik, by lepiej wyeksponować front urządzenia grzewczego i jeden z jego boków?
Bardzo częstym błędem jest umieszczanie wyczystki ceramicznego systemu kominowego w takim miejscu, że niemożliwy jest jakikolwiek dostęp do niej i wyczyszczenie komina.
W systemach kominowych, licujących się ze ścianą kuchenną, spotyka się trójnik spalinowy wychodzący na pomieszczenie, ale z tyłu tej ściany, a nawet uwięziony w niej(!). Takie niefrasobliwe podejście do tematu kończy się nierzadko po prostu zaślepieniem trójnika dymowego i rezygnacją z użytkowania nowo zakupionego systemu, gdyż później ciężko jest pokonać wszystkie przeszkody, by było i ładnie i bezpiecznie.
Na etapie budowy ceramicznego systemu kominowego bagatelizuje się wiele szczegółów, związanych z prawidłowym przygotowaniem jego do pracy z wybranym urządzeniem grzewczym, zostawiając wolną rękę budowlańcom. A oni nie są wcale zainteresowani zadawaniem dodatkowych pytań, które wydłużą czas montażu komina i przesuną termin zapłaty. Najczęściej montują wylot spalin na wysokości przeznaczonej do montażu kominka (przynajmniej tak myślą), a sam komin umiejscawiają na zasadzie przypadku. W tym czasie inwestor jest zupełnie nieświadomy powstawania jakichkolwiek zagrożeń, co do przyszłych jego planów. Wykonane wcześniej nieprzemyślane ruchy, uniemożliwiają w późniejszym okresie, nie tylko zamontowanie kuchni z płaszczem wodnym lub termokuchni, ale także w wielu przypadkach termopiecyka lub piecyka kominkowego bez wymiennika wodnego. Wtedy jest już za późno na szukanie winnego (darcie koszuli na architekcie, wyrzucenie inspektora nadzoru z budowy). A zmiany w ceramicznym systemie kominowym nie zawsze są możliwe do wykonania, a jeżeli już jakieś można wykonać, to są one kosztowne, wymagające dużej fachowości i nie gwarantujące przy tym osiągnięcia w stu procentach spełnienia naszych marzeń. Co najwyżej, mogą tylko połowicznie załatwić sprawę. Zadowoli to tylko nielicznych. A gdy zabiorą się do tego osoby nieuprawnione, korzystające z młotka, przecinaka i cementu z piaskiem, to nie tylko, że nie podłączymy do takiego komina systemowego nasze wymarzone urządzenie grzewcze, ale stracimy pieniądze na jego zakup, montaż i przeróbki.
Propozycja wybudowania ceramicznego komina systemowego, przeznaczonego do pracy z urządzeniami grzewczymi, posiadającymi tylny króciec wylotowy spalin, usytuowany dość nisko od podłogi, jest praktycznie nieporozumieniem i zdana jest z góry na pewne niepowodzenie. Prawidłowe i estetyczne podłączenie kuchennych urządzeń grzewczych od góry z trójnikiem komina systemowego sprawia też sporo trudności niedoświadczonym instalatorom i nie zawsze takie podłączenie jest wizualnie do zaakceptowania.
Króciec wylotowy spalin, wolnostojącego piecyka lub termopiecyka, łatwiej jest podłączyć od góry do spalinowego komina systemowego, gdyż możemy bez przeszkód piecyk przestawiać na boki, tak by jego króciec wylotowy spalin znalazł się w osi pionowej trójnika komina. Z kuchnią lub termokuchnią są dużo większe problemy, gdyż jej korekcyjne przesunięcia w lewo lub w prawo można wykonywać w dużo mniejszym zakresie, ponieważ posiada ona w swoim otoczeniu dużo mniej wolnej przestrzeni niż piecyk lub termopiecyk. Przeszkodą w swobodnym przesuwaniu jej jest tutaj małe najczęściej samo pomieszczenie, w którym trzeba dobrze się nagłowić, by zmieścić jak najwięcej wyposażenia. Meble i sprzęty także skutecznie ograniczają pole manewru z urządzeniem grzewczym. Do tego dochodzi jeszcze reżim zachowania bezpiecznych odległości od materiałów palnych i niepalnych.
Ceramiczno - betonowy komin systemowy, choć jest systemem powszechnie dostępnym, to do podłączenia pewnych typów urządzeń jest jeszcze zupełnie nieprzystosowany i bardzo problematyczny. Do komina ceglanego wygodnie i łatwo podłącza się każdego typu urządzenie grzewcze, ale jest to jedyna jego zaleta, gdyż nie spełnia on wymagań stawianych kanałom dymowym, przeznaczonym do pracy z nowoczesnymi urządzeniami grzewczymi. Czy to znaczy, że sytuacja jest patowa?
Od dobrych paru lat na polskim rynku dostępne są rewelacyjne duńskie kominy z naturalnego pumeksu wulkanicznego Skorsten, które są wyśmienite do bezproblemowego podłączenia do nich wszystkich bez wyjątku urządzeń grzewczych na paliwa stałe. Pozbawione są wad i niedoskonałości innych nowoczesnych systemów kominowych. To co w ceramiczno - betonowych kominach jest niemożliwe do zrobienia z przyczyn technicznych, w kominach z pumeksowej lawy wulkanicznej Skorsten jest dziecinnie proste. I montaż komina i podłączanie do niego urządzeń grzewczych. Rewelacyjnie sprawdzają się w remontowanych starych budynkach, w chatach z bala, w domach krytych strzechą. W linku znajdują się dokładne opisy tych kominów, ich zdjęcia i filmy z nimi, i ich niezwykle prostym montażem.

Panaceum na wszystkie te problemy i wiele innych, nieopisanych w powyższym tekście, jest tylko wczesny kontakt (jeszcze przed postawieniem kominów) ze specjalistyczną firmą oferującą urządzenia grzewcze, w które chcielibyśmy wyposażyć nasz dom. Na tym etapie, w oparciu o wybrane urządzenia grzewcze, należy ustalić średnice kanałów dymowych ceramiczno - betonowych kominów systemowych, miejsce ich posadowienia, określić na których ze ścian kominów mają być umieszczone - i na jakiej wysokości - trójniki przyłączeniowe. Bardzo ważną rzeczą jest też ustalenie umieszczenia drzwiczek wyczystnych na jednej ze ścian kominów, by było do nich dojście. Wbrew pozorom, nie są to łatwe do podjęcia decyzje.
Taka wczesna wizyta jest jeszcze ważna z zupełnie innego powodu. Bardzo często okazuje się, że do zastosowanych kominów systemowych w projekcie domu, niemożliwe będzie prawidłowe i bezpieczne podłączenie wybranego urządzenia grzewczego z przyczyn technicznych. Trójnika przyłączeniowego ceramicznego komina systemowego nie da się bowiem umieścić poniżej pewnej wysokości, charakterystycznej dla danego komina, więc nawet nasze wczesne konsultacje niczego tutaj nie zmienią. Dowiemy się jednak o tym na wczesnym etapie budowy domu i będziemy mogli podjąć decyzję zmiany systemu kominowego na taki, który będzie spełniał nasze oczekiwania.

***** ** *

Kuchnie z płaszczem wodnym (kuchnie węglowe c.o.)

*****


*****

Polska kuchnia z płaszczem wodnym Dorota to dwufunkcyjne urządzenie grzewcze na paliwa stałe, łączące funkcję kotła centralnego ogrzewania z funkcją gotowania na wierzchniej płycie roboczej.
Obecnie certyfikowana jest na spalanie drewna liściastego, ale spokojnie można spalać w niej każde drewno opałowe i odpadowe (liściaste i iglaste), a także węgiel kamienny. W dobrych czasach była zresztą przystosowana (i nic się nie zmieniło w jej budowie) do spalania przede wszystkim węgla kamiennego i nadal można w niej spalać tego typu opał, bez obaw o szybkie jej zniszczenie, jak to się ma w przypadku zakupu wielu urządzeń niby "węglowych" w nazwie, a tak naprawdę przepalających się, w ciągu krótkotrwałego okresu ich użytkowania, podczas spalania tego nośnika energii o wysokiej wartości opałowej.
Dlaczego bezpiecznie można spalać w niej węgiel kamienny? Z dwóch powodów. Po pierwsze, palenisko ma wyłożone płytami szamotowymi (tył - grubości 20 mm, boki - 15 mm), które są odporne na wysoką temperaturę, wytwarzającą się zawsze długotrwale miejscowo, podczas spalania węgla, który jest wysokokalorycznym paliwem. Po drugie, za tą pierwszą osłoną z szamotu, znajdują się grube stalowe ścianki, wykonane z blachy kotłowej P265GH o grubości 5 mm. Razem tworzą skuteczną zaporę przed przedwczesnym przepaleniem. Z blachy kotłowej grubości 5 mm wykonany jest cały płaszcz wodny.


Ogrzewacz pomieszczeń z płaszczem wodnym ma 17,5 kW całkowitej mocy nominalnej. Z tego 12 kW ma do obiegu wodnego, a 5,5 kW do powietrza. Powierzchnia grzewcza wymiennika wodnego wynosi 1 m², pojemność wodna 35 l. Przyłącza wodne mają średnicę 1 1/2 cala. Maksymalne dopuszczalne ciśnienie robocze 1,5 bara, a maksymalna dopuszczalna temperatura robocza wody w ogrzewaczu nie powinna przekraczać 90°C.
Po komplecie wodnych króćców przyłączeniowych (zasilanie/powrót) znajduje się na lewym, jak i na prawym boku, więc podłączenie urządzenia, nawet do istniejącej instalacji wodnej, nie powinno stanowić problemu.
Dorota z płaszczem wodnym przeznaczona jest wyłącznie do montażu w wodnych instalacjach centralnego ogrzewania systemu otwartego, z grawitacyjnym lub wymuszonym obiegiem wody, zabezpieczonego zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi. Wymiennik wodny może również współpracować z instalacją ciepłej wody użytkowej za pośrednictwem wymiennika ciepła.

Dzięki zainstalowaniu, w górnej części ogrzewacza, żeliwnej płyty grzewczej, istnieje możliwość sporządzania ciepłych posiłków. Palący się płomień w kuchni wykorzystujemy więc podwójnie: do ogrzewania i przygotowywania np. całych obiadów. Gdy instalację wodną skonfigurujemy tak, że kuchnia będzie produkowała jeszcze przy okazji ciepłą wodę sanitarną, wtedy jeszcze efektywniej ją wykorzystamy.

Wierzchnia żeliwna płyta grzewcza posiada dwie duże fajerki. Jedna i druga ma po trzy pierścienie. I fajerki, i żeliwne pierścienie są niezależnie wyjmowane. Można więc wyjąć fajerkę i tyle pierścieni, ile tylko zechcemy. Do czego jest to potrzebne? Możemy, po ich wyjęciu, gotować lub smażyć potrawy bezpośrednio na ogniu: w garnku, czy na patelni, podrasowując ich smak. Jeżeli jesteśmy wprawniejsi w kucharzowaniu, możemy - na otwartym (bardzo wysokim) ogniu - pobawić się w szybkie smażenie w woku z małą ilością tłuszczu, oszczędzając wartości odżywcze wszystkich składników potrawy. Możemy też od góry podkładać opał do paleniska. Wielu użytkowników kuchni jest przyzwyczajonych tak dokładać opał.


Jednorazowy zasyp paliwa wystarcza na ponad 4 godziny pracy ogrzewacza z mocą znamionową. Przy mniejszych wydajnościach, okres stałopalności (przerwy w zasypywaniu) wydłuży się o kilka godzin.
Sprawność użytkowa Doroty przy nominalnej mocy cieplnej 78,2 %. Ma klasę energetyczną A. Jest w stanie skutecznie ogrzać powierzchnię 110 m² budynku dobrze ocieplonego i 60 m² budynku niedocieplonego, o wysokości pomieszczeń 2,5 m. Jej sezonowa efektywność energetyczna ogrzewanych pomieszczeń wynosi 68,2 %.


Dostępna jest w kolorze piaskowym, brązowym i ciemnoniebieskim, z czarnymi drzwiczkami. Wymiary zewnętrzne: szerokość 465 mm, głębokość 855 mm, wysokość 895 mm.
Pojemność komory załadunkowej: szerokość 240 mm, długość 220 mm, wysokość 480 mm. Masa 180 kg.

Kuchnia przystosowana jest do używania jej w dwóch trybach pracy: w trybie zimowym i letnim. W czasie sezonu grzewczego, gdy jest największe zapotrzebowanie na energię cieplną, mamy do dyspozycji największą objętość załadunkową komory dymowej na wysokość: od górnej płyty po dół drugich drzwiczek paleniskowych (czyli środkowych drzwiczek). Ta najobszerniejsza komora załadunkowa, w dolnej swej części, posiada ruszt wodny, który zwiększa powierzchnię wymiennikową do wody, by jak największą część energii oddać do wody grzewczej. To jest właśnie tryb zimowy, w którym kuchnia ma największy objętościowo załadunek i jest w stanie przekazywać największą moc do wody c.o.. Gdy teraz w połowie jej wysokości wsadzimy letni ruszt żeliwny, to zmniejszymy jej objętość i jednocześnie powierzchnię wymiennika wodnego. To tryb letni, który wykorzystujemy w okresach przejściowych, gdy jest mniejsze zapotrzebowanie na energię cieplną lub gdy potrzebujemy tylko nagrzać ciepłą wodę użytkową w lecie.
Kuchnia wyposażona jest w szyber łatwego rozruchu, który będąc w pozycji otwartej podczas rozpalania, skraca drogę spalinom do komina. Zapobiega to dymieniu podczas osiągania temperatury przez urządzenie grzewcze i podczas wygrzewania komina. Szyber jest niezastąpiony również podczas każdorazowego bezpiecznego załadunku nowej porcji opału przy niskim ciągu komina.
Króciec spalinowy (czopuch) o średnicy 160 mm, znajduje się z tyłu kuchni, naprzeciw drzwiczek załadunkowych, na wysokości 600 mm (jest to wysokość liczona od podłoża do dolnej części czopucha). W przypadku zastosowania stopek regulacyjnych, wysokość ta zwiększa się od min. 30 mm do max. ok. 60 mm. Cztery stopki regulacyjne można wkręcić od dołu kuchni, gdy podłoże - na którym będzie stała - jest nierówne i kuchnię trzeba dodatkowo wypoziomować.


Minimalny ciąg komina 6 ± 1 Pa, optymalny 12 Pa.
Powietrze pierwotne doprowadzane jest do komory spalania dwoma drogami: przez prostokątny otwór, o wymiarach 105 x 50 mm, znajdujący się na drzwiczkach popielnika (działający poprzez unoszenie lub przymykanie metalowej klapy), i poprzez obrotowy regulator, umieszczony na dolnych drzwiczkach paleniska. I jeden i drugi dopływ powietrza pierwotnego można płynnie regulować. Dopływ powietrza wtórnego, potrzebny bardziej do spalania drewna opałowego, znajduje się na górnych drzwiczkach załadunkowych.
Dorota posiada silny certyfikat, potwierdzający spełnienie wymagań Ekoprojektu, dla miejscowych ogrzewaczy pomieszczeń na paliwo stałe.

Nie powala na kolana swym wyglądem. Idealnie jednak nadaje się do starszych instalacji c.o. i jest w nich bardzo efektywna. Potrafi spalić, bez szkody dla siebie, każdy tani opał, więc chwilowe zawirowanie w dostępie jakiegoś określonego opału, nie wpływa na jej ciągłość pracy.


*****

Kotły kuchenne (piecokuchnie)

Czeski kocioł kuchenny na paliwa stałe TP 9106 EKO Moravia na węgiel kamienny, brykiet drzewny i drewno, przeznaczony jest do etażowego ogrzewania mieszkań do 55 m². Dobrze sprawdza się podłączony do klasycznego wodnego centralnego ogrzewania wg normy EN 12815:2002. Znajdzie zastosowanie również w małych chatach, czy domkach letniskowych. Może być wykorzystywany do gotowania i podgrzewania potraw, gdyż wierzchnia stalowa płyta grzewcza nagrzewa się na całej powierzchni przez cały czas palenia w urządzeniu. Na intensywność grzania płyty ma wpływ ilość spalanego paliwa i ilość dostarczanego powietrza do spalania.


Dostępny jest w białym kolorze emalii z plastikowymi (nie nagrzewającymi się) uchwytami w kolorze pieca. W standardzie nie ma pokrywy górnej, ale jest możliwość wyposażenia go w nią na zamówienie.
Przystosowany jest do spalania niskokalorycznego węgla kamiennego, brykietu drzewnego, kawałkowego drewna opałowego (liściastego i iglastego) i drewna odpadowego. Średnie zużycie paliwa 2,2 kg/godz.

Regulacja dopływu powietrza pierwotnego do spalania znajduje się, w dolnej części fasady, na drzwiczkach popielnika. Przesuwając suwakiem w lewo lub w prawo, sterujemy intensywnością dopływu powietrza pierwotnego do spalania, a więc szybkością spalania i wydajnością urządzenia. Piec kuchenny posiada również dopływ powietrza wtórnego, które dostaje się do paleniska przez żeliwną płytę z otworami oraz przez drzwiczki paleniska, przez odpowietrznik w dolnej części osłony termicznej drzwiczek. Dzięki dopływowi powietrza wtórnego, paliwo jest czysto i efektywnie spalane.


Kocioł posiada wysoką sprawność 82,7 % i klasę efektywności energetycznej A⁺
Spełnia wymagania Ekoprojektu.
Wyposażony jest w ruchomy ruszt, którym manipuluje się przy pomocy dźwigni z przodu urządzenia.
Rusztowanie przeprowadza się w celu usunięcia niepalnych pozostałości paliwa do popielnika, co poprawia dopływ powietrza pierwotnego do komory spalania. Wykonuje się je poprzez energiczne przesuwanie rękojeści dźwigni rusztu w przód i w tył.
Charakteryzują go małe kompaktowe rozmiary, przy posiadaniu stosunkowo dużej mocy grzewczej. Jego szerokość to 330 mm, wysokość 850 mm, głębokość z wystającym tylnym króćcem dymowym 640 mm.

Znamionowa moc całkowita urządzenia 8,4 kW. Moc płaszcza wodnego 5,5 kW. Moc oddawana do powietrza 2,9 kW. Za pomocą czynnika wodnego jest w stanie ogrzać powierzchnię do 55 m².

Wierzchnia stalowa płyta grzewcza ma szerokość 254 mm i długość 486 mm. Jest polakierowana specjalną ochronną powłoką, chroniącą przed rdzewieniem.


Wymiary komory załadowczej paleniska: szerokość 228 mm, wysokość 490 mm, głębokość 250 mm. Ma objętość 12 l (dm³).
Wymiary otworu załadunkowego: szerokość 192 mm, wysokość 135 mm.

Pojemność wodna wymiennika ciepła 14 litrów. Maksymalne ciśnienie robocze wody 2 bar. Przyłącza wodne są o średnicy 1”.

Podłączenie do komina jest z tyłu kotła. Średnica wylotu spalin 130 mm. Wysokość mocowania czopucha (w jego osi) 700 ± 0,5 mm. Wymaga minimalnego ciągu kominowego 11 Pa. Masa 102 kg.
Kocioł, posiadając nowoczesną konstrukcję i kompaktowe rozmiary, daje się łatwo wpasować i „wtopić” w wystrój izby kuchennej, przedpokoju, korytarza, innych pomieszczeń mieszkalnych. Jest przydatny wszędzie tam, gdzie nie mamy osobnego pomieszczenia, w którym moglibyśmy umieścić kocioł c.o. Przeznaczony jest do ogrzewania jednopoziomowych mieszkań, jak i małego domku.


Urządzenie może być instalowane w systemie ogrzewania układu otwartego, zabezpieczonym zgodnie z wymogami normy PN-91 B-02413 w układzie grawitacyjno - pompowym. Pompa nie jest wymagana, jeżeli zapewniony jest grawitacyjny obieg wody w systemie grzewczym oraz grawitacyjne odprowadzenie ciepła w przypadku przegrzania. Podczas eksploatacji kotła musi być zapewniona grawitacyjna wentylacja nawiewna i wywiewna pomieszczenia, w którym zainstalowane jest urządzenie.
Wymagania dostępu powietrza do spalania będą spełnione, jeżeli urządzenie będzie instalowane w pomieszczeniach o kubaturze minimalnej 20 m³.
Obecnie może być montowane w Polsce w układzie zamkniętym z przeponowym naczyniem wzbiorczym, pod warunkiem dodatkowego wyposażenia kotła w urządzenie do odprowadzania nadmiaru ciepła.


*****

Kocioł kuchenny K 158, niemiecko-węgierskiej firmy Wamsler, to najmniejszy mocą i wymiarami wodny piec, z bardzo udanej i cenionej (nie tylko w Europie, ale i na świecie) serii pieców kuchennych centralnego ogrzewania tej firmy. Wszystkie urządzenia grzewcze Wamslera mają solidne konstrukcje, wykonane z najlepszych i sprawdzonych materiałów, o długiej żywotności. Charakteryzują się niezawodnością funkcjonalną, dzięki zastosowaniu w nich zaawansowanych nowoczesnych technologii.

Takim też urządzeniem grzewczym jest K 158 - najmniejszy z nich. Ma szerokość tylko 500 mm, głębokość 600 mm i wysokość 850 mm. Pomimo posiadania tak małych gabarytów, obdarzony jest bardzo dużą mocą nominalną 22,3 kW, w tym do wody grzewczej 14 kW, 8,3 kW do powietrza. Poprzez wodne centralne ogrzewanie, ogrzeje do 140 m². Resztę powierzchni (ponad 80 m²), dogrzeje konwekcyjnie, poprzez rozgrzane swoje powierzchnie zewnętrzne.

W czasie sezonu grzewczego, ogrzewając budynek (mieszkanie) i przygotowując ciepłą wodę użytkową, umożliwia gotowanie i pieczenie na wierzchniej płycie grzewczej. Poza sezonem grzewczym, podczas gotowania i pieczenia, wytwarza jednocześnie ciepłą wodę użytkową. Przystosowany jest do całorocznego wykorzystania.



Produkowany jest w dwóch kolorach emalii: w jasnym brązie (kasztanowym) i w kolorze czarnym.
Jest wielopaliwowy. Można spalać w nim węgiel kamienny, brunatny, sezonowane drewno liściaste i iglaste, brykiety węgla brunatnego, brykiety drzewne (liściaste i iglaste). Nie uzależnia, od stosowania w nim tylko jednego rodzaju opału, z którym w przyszłości mogłyby być potencjalne kłopoty, z okresowymi brakami w zakupie jego włącznie. Co się ma dostępne, tym można w nim palić. Dzięki spalaniu w nim węgla kamiennego, brunatnego i brykietów węgla brunatnego, przystosowany jest do pracy ciągłej (stałopalnej przy niskim obciążeniu cieplnym).

Przy spalaniu drewna, dopuszczalne są polana o długości 37 - 42 cm i średnicy 5 - 12 cm.
Jest wygodny w podłączeniu go do przewodu dymowego. Króciec wylotowy spalin może mieć umieszczony z tyłu, z lewego lub prawego boku, a także z góry - z płyty grzewczej. Wysokość od podłogi do środka króćca wylotowego, umieszczonego z tyłu lub na którymś z boków, wynosi 670 mm. Ma on średnicę fi 150 mm.
By mógł właściwie pracować, wymaga ciągu komina przynajmniej 12 Pa.

W pobliże kotła (najlepiej z tyłu), wymagane jest doprowadzenie zewnętrzne powietrza, przewodem o średnicy 150 mm, by spalanie w nim przebiegało bezpiecznie i bezproblemowo.

Urządzenie nie posiada zamkniętej komory spalania. Pobiera częściowo powietrze z wewnątrz budynku. Nie może więc być zamontowane w domach z mechaniczną wentylacją odzysku ciepła (rekuperacją).
Pojemność płaszcza wodnego 16 l. Optymalna temperatura pracy kotła: 70° - 75° C. Średnica króćców wodnych 1 cal.

Kocioł kuchenny K 158 osiąga sprawność 81 %. Posiada klasę efektywności energetycznej A+.
Spełnia restrykcyjne przepisy europejskie i surowe wymagania środowiskowe w Niemczech (1.+2. Stufe BImSchV), Austrii (15aB-VG) i Szwajcarii (VKF).



Wierzchnia płyta do gotowania wykonana jest ze szlifowanej wysokogatunkowej stali. Posiada jedną dużą fajerkę, która jest jej najgorętszą częścią. Jest łatwa do wyjęcia, za pomocą specjalnego klucza, dołączonego do kuchni. Po wyciągnięciu fajerki, można - od góry - dorzucić opał do paleniska, jeżeli ktoś ma takie przyzwyczajenia. Wyjmowana fajerka umożliwia także gotowanie i smażenie na otwartym żywym ogniu (np. przy użyciu woka lub zwykłych garnków). Płyta grzewcza ma wymiary 442 x 542 mm i jest grubości 8 mm. Taką samą grubość ma duża fajerka o średnicy 221,5 mm.
Na wyposażeniu kotła jest górna pokrywa. Od spodu posiada izolację termiczną, dzięki czemu może pełnić rolę dodatkowej osłony termoizolacyjnej. Gdy nie używamy wierzchniej płyty do gotowania, pokrywę można zamknąć i zaizolować nią płytę grzewczą od góry. Skierujemy wtedy energię cieplną, z powrotem, do środka urządzenia. Dzięki temu prostemu manewrowi, zwiększa się moc kotła kuchennego, oddawana do wody grzewczej, i jego sprawność.
Gdy będziemy potrzebowali coś ugotować na kuchni, w prosty i szybki sposób, można ją unieść do góry i korzystać z energii cieplnej płyty. Podniesiona pokrywa tworzy osłonę przed pryskającym tłuszczem na ścianę np. z patelni. Pokrywę łatwo daje się zamontować i wyjąć. Jest po prostu wkładana do specjalnych gniazd, za pomocą sworzni zawiasów, i tak samo łatwo demontowalna, gdy nie życzymy sobie jej widzieć na kuchni.
Drzwiczki paleniska i popielnika są wentylowane konwekcyjnie, przepuszczonym przez nie schłodzonym powietrzem, aby utrzymać niższą temperaturę na ich zewnętrznej powierzchni. Obniża się przez to niebezpieczeństwo poparzenia przez dzieci.
W dolnej części fasady znajduje się szuflada, na opał lub garnki, wysuwana na dwóch szynach.
W standardzie nie ma zamontowanej wężownicy schładzającej, więc bez niej, może być wpięty tylko do układu otwartego z przepływowym naczyniem wyrównawczym, umieszczonym w najwyższym punkcie instalacji.
W opcji, z awaryjnym zabezpieczeniem - przed nadmiernym wzrostem temperatury i ciśnienia w instalacji hydraulicznej - w postaci wężownicy schładzającej i bezprądowego zaworu termicznego, może pracować w nowoczesnych układach zamkniętych, z naczyniem przeponowym.

Do kuchni wodnego ogrzewania, przeznaczonej do pracy w układzie zamkniętym, można zakupić tzw. jednostkę instalacyjną. Zawiera ona naczynie wzbiorcze, pompę obiegową i wszystkie ważne zawory, i urządzenia zabezpieczające, które są potrzebne do integracji z systemem centralnego ogrzewania. Ma zaledwie 11 cm szerokości. Montuje się ją z boku kuchni, jako jej integralną część. Dostępna jest w obu kolorach pieca.
Jest to rozwiązanie oszczędzające miejsce. Wszystkie najważniejsze elementy montażowe są upakowane na małej przestrzeni. Ułatwia to także późniejszy serwis, gdyż po zdjęciu bocznej blaszanej zabudowy, mamy bardzo wygodny dostęp do całego zestawu instalacyjnego. Dużo łatwiejszy, niż by on się znajdował z tyłu kuchni.
K 158 może być zamontowany, jako urządzenie wolnostojące, lub być wkomponowany w zabudowę meblową (z jednej lub z dwóch stron). Stylowa i elegancka, ścisła instalacja kuchni, w ciągu mebli, wymaga zastosowania, po bokach, dodatkowych zapór ogniowych, chroniących meble przed zbyt wysoką temperaturą. Taką funkcję, ognioodpornych modułów dystansowych, pełnią specjalne boczne panele wentylacyjne o szerokości 55 mm lub 110 mm. Zapewniają przewietrzenie boków i jednocześnie efektywną izolację cieplną. Montowane są, w prosty sposób, bez przykręcania, dzięki czemu można je łatwo przesuwać, aby uzyskać możliwość wyczyszczenia ich wnętrza. Dostępne są w kolorach emalii kotłów kuchennych.
Piec, w czasie sezonu grzewczego, jest wygodny i elastyczny w eksploatacji, jako kocioł wodnego centralnego ogrzewania, i jednocześnie efektywny, w gotowaniu i pieczeniu na wierzchniej płycie, podczas ogrzewania całego domu. Poza sezonem grzewczym, także ugotuje i upiecze na wierzchnich płytach, a do tego nagrzeje ciepłej wody użytkowej dla całej rodziny. Może więc być z powodzeniem użytkowany przez cały rok.
Nie małą zasługę, w całorocznym wykorzystaniu tego wodnego pieca, ma zastosowana w nim bezstopniowo podnoszona platforma rusztowa paleniska. Po otwarciu drzwiczek popielnikowych, za pomocą korby, można płynnie podnosić platformę rusztową lub opuszczać ją, do pozycji, jaka potrzebna nam jest w danej chwili, by właściwie wykorzystać moc cieplną kuchni. Bezstopniowe przemieszczanie w pionie platformy rusztowej jest możliwe z pozycji "zima", czyli z najniższego położenia rusztu, w którym komora spalania ma największą swoją objętość, do pozycji "lato", w której ruszt znajduje się najbliżej wierzchniej płyty grzewczej.


Wszystkie więc pośrednie pozycje - pomiędzy górnym a dolnym położeniem rusztu - są wykonalne, a nie tylko, dwa położenia rusztu ("lato" lub "zima"), jak to ma miejsce w innych kuchniach z płaszczem wodnym lub w kotłach kuchennych dostępnych na rynku.

Całkowitą moc kotła (do wody, do powietrza, do gotowania na płycie), da się precyzyjnie wyregulować, poprzez zmniejszenie lub powiększenie - w pionie - objętości przestrzeni paleniskowej. Wymiennik wodny jest umieszczony na całej wysokości paleniska, od najniższego położenia rusztu w pozycji "zima". Gdy więc platforma rusztowa podnoszona jest sukcesywnie do góry, pod rusztem powiększa się powierzchnia nieogrzewanego wymiennika wodnego, a nad rusztem zmniejsza się jego powierzchnia ogrzewana (odbioru ciepła). Przesuwając jednostajnie platformę rusztową ku górze, za każdym uniesieniem rusztu, zmniejszamy moc ogólną kuchni i moc przekazywaną do wody, a opuszczając - zwiększamy.

Podczas gotowania, ruszt można bezstopniowo przesuwać do góry za pomocą korby, nawet podczas pracy kuchni. Wpływa to na oszczędność spalanego opału i zmniejsza ilość ciepła oddawanego do wody.
Platforma rusztowa - o płynnie regulowanej wysokości - umożliwia idealne ogrzewanie o każdej porze roku: szybkie rozpalanie z niewielką ilością paliwa latem i długie czasy palenia bez doładowywania zimą (do 12 godzin).

Komora paleniskowa pieca, od najniższej (zimowej) pozycji rusztu do płyt grzewczych, ma wysokość 400 mm. Przy letnim ustawieniu rusztu (najwyższa pozycja), odległość od niego do płyty grzewczej wynosi 270 mm.
Zmienna komora paleniskowa ma szerokość 234 mm i głębokość 421 mm.

Piec posiada specjalny mechanizm wstrząsania rusztem, którego drążek wystaje z drzwiczek popielnika. Mechanizm jest tak sprytnie skonstruowany, że rusztem można potrząsać - w czasie pracy kuchni - nawet wtedy, gdy znajduje się na dowolnej wysokości. Wstrząsanie rusztem, w celu jego odszlakowania i strącenia popiołu, do obszernej szuflady pod nim, odbywa się przy zamkniętych drzwiczkach paleniskowych i popielnikowych. Usuwanie popiołu znad rusztu, jest więc operacją bardzo czystą, nie powodującą zapylenia pomieszczenia, w którym znajduje się piec.

Żeliwny ruszt ma wymiary: 420 x 220 mm.
Ważnym elementem, w efektywnym, wygodnym i bezpiecznym używaniu pieca wodnego, jest posiadanie przez niego sterowania dopływem powietrza pierwotnego, za pomocą termostatycznego zaworu. Termoregulator bezobsługowo zarządza szybkością spalania, a więc mocą cieplną pieca, poprzez kontrolę dopływu powietrza do spalania.



Pokrętło regulatora znajduje się na drzwiczkach popielnikowych. W położeniu początkowym (przed "1") regulator jest całkowicie zamknięty (stop). W położeniu końcowym (na "3") całkowicie otwarty (maksymalna wydajność pieca). W zależności od - ustawionej ręcznie na termoregulatorze - wysokości nastawy temperatury, zawór powietrzny - znajdujący się na drzwiczkach popielnika - działając na zasadzie bimetalu, samoczynnie tak steruje dopływem powietrza do spalania, by utrzymać wartość nastawy na niezmiennym poziomie. Gdy jest ona za niska, w stosunku do temperatury nastawionej, odmyka dopływ powietrza, by zwiększyć temperaturę, a gdy przekroczy wartość nastawy, automatycznie przymyka przepływ powietrza, obniżająć ją.

Takie rozwiązanie chroni kocioł kuchenny przed gwałtownymi i niekontrolowanymi wzrostami temperatury wody grzewczej. Wpływa na stabilność pracy pieca, zwiększa autonomię spalania jednego załadunku paliwa (rzadsze dokładanie) i zmniejsza zużycie opału, potaniając koszty ogrzewania. Przejmuje, w dużym stopniu, od użytkownika pieca, trud ciągłego nadzorowania procesów spalania. Wspomaga właściwe działanie - aktualnie wykorzystywanych - funkcji kuchni, poprzez utrzymywanie temperatury na stałym poziomie. Gotowanie na wierzchnich płytach, jest przez to dużo mniej irytujące, łatwiejsze w obsłudze i wygodniejsze, a wodne ogrzewanie - stateczne, pod względem utrzymywania ustalonej temperatury czynnika wodnego.
Termostatyczny regulator dopływu powietrza jest gwarantem bezpieczeństwa w użytkowaniu urządzenia, gdyż jest zaworem bezprądowym, więc działającym bez wyjątku w każdych warunkach. To niezwykle potrzebny, i wręcz niezastąpiony, element sterowania mocą cieplną kotła.
K 158 wyposażony został w (niezależny od sterowania powietrzem pierwotnym) system dopalania spalin, mający znaczący wpływ na czystość spalania i dopalania gorących gazów paleniskowych. Zasuwa dopływu powietrza wtórnego znajduje się na drzwiczkach paleniskowych. Umożliwia ręczną regulację dopływu powietrza do dopalania spalin, gdy platforma rusztowa znajduje się w położeniu zimowym. W zależności od rodzaju spalanego paliwa, ma różny stopień otwarcia, by spalanie danego opału przebiegało najprzyjaźniej dla środowiska, a urządzenie grzewcze pracowało z wysoką wydajnością i sprawnością.
W czasie trwania sezonu grzewczego, gdy platforma rusztowa jest opuszczona - najczęściej do pozycji zimowej lub trochę powyżej niej - przeważająca część mocy cieplnej, skierowana jest na wymienniki wodne. Najefektywniej działa wtedy wodne centralne ogrzewanie i podgrzewanie ciepłej wody użytkowej, a gdy górną zaizolowaną pokrywę opuścimy na płytę grzewczą, wtedy wydajność kotła dodatkowo wzrasta, gdyż do wodnego systemu grzewczego trafia jeszcze więcej mocy. Przy podniesionej górnej pokrywie, odprowadzenie ciepła do powietrza zwiększa się, a kuchnia - w większym stopniu - ogrzewa konwekcyjnie pomieszczenie. Wierzchnia pokrywa nie pełni więc tylko roli wizualnej, ale służy do dodatkowego przekierowania energii cieplnej i do wzmocnienia efektywności funkcji wodnej pieca.
Podczas wykorzystywania kotła kuchennego w funkcji wodnego centralnego ogrzewania i przygotowywania ciepłej wody użytkowej, w czasie sezonu grzewczego, jednocześnie możemy korzystać z gotowania, pieczenia i duszenia potraw na jego wierzchniej płycie grzewczej. Używając kulinarnie wierzchniej płyty, można - w czasie pracy kuchni - płynnie i bezstopniowo podnosić platformę rusztową, zmniejszając objętość załadunkową paleniska, a więc podnosić ogień ku płytom grzewczym i wpływać na moc cieplną, przekazywaną na ściany wymiennika wodnego. Im wyżej posadowiona platforma rusztowa, tym mniejsza jest moc cieplna, oddawana do wody, a większa moc gotowania. Precyzyjne ustawienie platformy rusztowej na odpowiedniej wysokości, adekwatnej do uzyskania właściwych proporcji mocy gotowania do mocy wymiennika wodnego, jest bardzo ważnym i potrzebnym wsparciem dla osoby obsługującej piec. Gdy mamy którejś mocy za dużo lub za mało, możemy natychmiast to skorygować. Podczas intensywnego użytkowania wierzchnich płyt grzewczych, wydziela się jednocześnie bardzo duża ilość energii cieplnej do wody. Gdyby nie było możliwości podniesienia platformy rusztowej i zmniejszenia przez to wydzielania się energii cieplnej do wody grzewczej, instalacji centralnego ogrzewania groziłoby niebezpieczne przegrzanie. Podnoszony ruszt zapobiega temu.
Podczas użytkowania kuchni poza sezonem grzewczym, czyli w okresach, gdy niepotrzebne nam jest korzystanie z wodnego centralnego ogrzewania, możemy przepalić w niej latem i w okresach przejściowych, gdy chcemy "zmienić powietrze w domu". W tym czasie ugotujemy sobie obiad na wierzchniej płycie grzewczej. W okresie pozasezonowym, platforma rusztowa jest podniesiona w najwyższe położenie ("lato"), więc przy okazji kucharzenia, nagrzewamy sobie także ciepłą wodę użytkową (do mycia naczyń, kąpieli). W górnym położeniu platformy rusztowej, moc wymiennika wodnego jest najmniejsza, ale wystarcza w zupełności do nagrzania ciepłej wody, do bieżącego zużycia. W tej pozycji rusztu, wierzchnie płyty nagrzewają się najszybciej do wysokich temperatur na całej powierzchni i mają najwyższą sprawność gotowania, więc wykorzystywanie ich, do przyrządzania potraw na gorąco, jest bardzo wydajne.
Piec grzewczy centralnego ogrzewania K 158 został tak zaprojektowany, aby - posiadając kompaktowe rozmiary - był w stanie spełnić jak najlepiej potrzeby domowników, związane z gotowaniem i ogrzewaniem. Nie zawiedzie tych z Państwa, którzy macie mało miejsca w pomieszczeniu kuchennym na niego, a jednocześnie nie posiadacie oddzielnej kotłowni, która jest wymagana do zamontowania w niej standardowego kotła c.o.

Sterowanie jego pracą, odbywa się na kilku poziomach jednocześnie, gdyż mamy w nim do dyspozycji kilka instrumentów, które - współpracując ze sobą - potrafią efektywnie i precyzyjnie zawiadywać wybranymi funkcjami kuchni.
Termostat zapewnia stałą temperaturę podczas ogrzewania, gotowania i pieczenia na wierzchniej płycie, więc nie musimy cały czas nadzorować urządzenia.
Podnoszony bezstopniowo ruszt, i do tego w czasie pracy kuchni, jest mega potrzebnym wyposażeniem kotła kuchennego. Dzięki niemu, bardzo płynnie i precyzyjnie możemy zmieniać intensywność mocy oddawanej do wody grzewczej lub do ciepłej wody użytkowej, w stosunku do mocy gotowania i pieczenia na płycie. Gwarantuje to dużą skuteczność i bezpieczeństwo użytkowania każdej funkcji, niezależnie od pory roku. Możliwość użycia wstrząsanego rusztu, niezależnie od wysokości platformy rusztowej, pozwala na bardzo higieniczne rusztowanie paleniska z żużlu i popiołu.
Niezależne sterowanie dopływem powietrza wtórnego, pomaga lepiej wykorzystać kocioł kuchenny przy opalaniu drewnem, poprzez poprawę spalania (wzrost wydajności) i dopalania szkodliwych substancji smolistych (redukcja emisji do atmosfery).
Umiejętne korzystanie z pokrywy izolacyjnej kotła kuchennego, zwiększa wydajność i sprawność wymiennika wodnego urządzenia, a jednocześnie chroni pomieszczenie przed przegrzaniem. Jest ważnym elementem zarządzania energią.
Z wężownicą schładzającą i bezprądowym zaworem termicznym (zakupionymi w opcji), może być wykorzystywany w nowoczesnych instalacjach zamkniętych i współpracować z wszystkimi dostępnymi urządzeniami grzewczymi na rynku.
W zależności od zapotrzebowania na energię i od stopnia zaizolowania budynku, może wspólnie, z innym urządzeniem grzewczym (np. kotłem gazowym), ogrzewać cały obiekt. Gdyby zaszła taka potrzeba, może przejąć pełne ogrzewanie domu jednorodzinnego samodzielnie.

Zaletą jego jest wielopaliwowość. Nie uzależnia on użytkowników, od stosowania w nim jednego paliwa. Spalamy w nim taki opał, jaki akurat posiadamy lub jakim chcielibyśmy aktualnie w nim palić. Jest niezależny od strategicznych - i mających znaczenie polityczne - paliw. W czasie korzystania z niego, możemy dowolnie zmieniać rodzaj spalanego paliwa lub mieszać je ze sobą.

Gdy mamy czas, jesteśmy w domu, gotujemy na kuchni, możemy spalać nawet miękkie drewno liściaste, które, choć spala się szybciej, to przecież jesteśmy i tak w domu, więc możemy je częściej podkładać. Aby uzyskać szybko wyższą temperaturę, podłożymy drewno iglaste lub twarde liściaste. Jeżeli natomiast chcielibyśmy, aby kocioł kuchenny, w trybie ogrzewania zredukowanego, pracował stałopalnie, na ogniu ciągłym (najdłuższa autonomia spalania - powyżej 12 godzin), wtedy nie możemy palić drewnem, gdyż oblepimy urządzenie, rury przyłączeniowe i cały komin, smołą drzewną. A to już jest duże prawdopodobieństwo wybuchu pożaru komina. Bezpieczne natomiast jest załadowanie paleniska brykietem węgla brunatnego lub węglem kamiennym, zajęcie ogniem całego załadunku i zredukowanie dopływu powietrza na termoregulatorze. Brykiety z węgla brunatnego i węgiel kamienny nadają się szczególnie do ciągłego spalania przez noc. Możliwość pracy ciągłej, to bardzo duża zaleta tego urządzenia kuchennego.

*
Ten bardzo udany kuchenny kocioł centralnego ogrzewania dostępny jest także w wersji z przeszklonym paleniskiem jako K 158 F.



Pomimo przeszklenia, można w nim spalać wszystkie rodzaje paliwa, także węgiel kamienny. K 158 F z przeszkleniem dostępny jest w czterech kolorach emalii: w jasnym brązie (kasztanowym), w kolorze czarnym, antracycie i białym.

Możliwość podziwiania spektaklu ogniowego w pomieszczeniu kuchennym, podnosi atrakcyjność tego urządzenia grzewczego, zwłaszcza wtedy, gdy kuchnia jest połączona z aneksem jadalnym i otwarta na salon.




*

By zwiększyć jeszcze bardziej wygodę jego użytkowania, zalecana jest jego praca w układzie hydraulicznym z buforem.

Bufor to izolowany zbiornik akumulacyjny do CO i CWU, magazynujący nadwyżkę wyprodukowanej energii cieplnej. Dzięki niemu, kocioł kuchenny może pracować zawsze z pełną mocą, wyższymi temperaturami, czyli z maksymalną sprawnością i długą żywotnością. Bufor przechwytuje nadmiar energii. Dzięki temu cały opał jest czysto spalany (bez przytłumiania dopływu powietrza), a jeśli w danym czasie nie ma zapotrzebowania na taką ilość ciepła, zbiornik je akumuluje i uwalnia dopiero wtedy, gdy trzeba będzie ogrzać ciepłą wodę użytkową lub wnętrze budynku. W konsekwencji przekłada się to nawet na do 30% niższe zużycie opału. Chroniony jest też komin przed osadzaniem się w nim substancji smolistych i przed groźbą wybuchu, niebezpiecznego dla domu, pożaru komina. Bufor na bieżąco przechwytuje ciepło z pieca kuchennego. Nawet jeśli temperatura wewnątrz pieca dochodzi do 100° C, zbiornik odbierze nadwyżkę energii i nie dopuści do niebezpiecznej sytuacji. Zwiększa bezpieczeństwo ogrzewania bezstratnie, poprzez zmagazynowanie gorącej wody grzewczej, a nie poprzez upuszczenie jej np. do kanalizacji. Nie musimy pamiętać o ręcznym monitorowaniu temperatury. Zbiornik robi to samodzielnie.
Bufor świetnie stabilizuje temperaturę między kotłem a instalacją centralnego ogrzewania. Woda grzewcza przesyłana jest z niego na grzejniki (ogrzewanie podłogowe), a nie bezpośrednio z kotła kuchennego. Wahnięcia temperatury na kotle nie mają żadnego wpływu na wysokość temperatury wody grzewczej, dostarczanej do grzejników. Gdy w układzie hydraulicznym będzie pracowało więcej niż jedno urządzenie grzewcze (np. kocioł kuchenny i piec gazowy, kocioł kuchenny i solary), zbiornik akumulacyjny pełni funkcję sprzęgła hydraulicznego.
W zależności od pojemności, wydłuża czas bezobsługowy urządzeń grzewczych (od kilkunastu godzin do kilku dni). Można więc tak dobrać jego pojemność akumulacyjną, by mógł on spełnić nasze indywidualne oczekiwania co do preferowanego czasu bezobsługowego działania instalacji grzewczej.
Bufor pozwala urządzeniom grzewczym na pracę z pełną mocą, przez co tworzenie szkodliwych związków (m. in. tlenku węgla i sybstancji smolistych) jest ograniczone do minimum. Zyskuje na tym nie tylko dom, ale i środowisko.

Najnowocześniejszym i najefektywniejszym urządzeniem do wytwarzania ciepłej wody użytkowej jest izolowany zbiornik akumulacyjny z miedzianą wężownicą, która pracuje jak wymiennik ciepła. Miedź jest najlepszym przewodnikiem ciepła, a przy tym posiada właściwości antybakteryjne. Użycie miedzi w wężownicach wpływa na ich trwałość i zapobiega korozji. Tego typu rozwiązanie nie potrzebuje bardzo wysokiej temperatury dla zagrzania ciepłej wody użytkowej (jak w przypadku zbiornika w zbiorniku lub zbiornika z wężownicą ze stali nierdzewnej). Miedziana wężownica osiąga wysoką sprawność już przy 50° C wody grzewczej i ogrzewa ciepłą wodę użytkową w czasie rzeczywistym. Zastosowanie przepływu ciepłej wody użytkowej nie dopuszcza do tworzenia się zastoin, w których często dochodzi do powstawania drobnoustrojów (w tym bakterii Legionella) i zjawiska starzenia się wody. Ponadto, bufor ma możliwość podgrzewania cieczy do temperatury, która eliminuje niebezpieczne mikroby. Wężownica miedziana, w porównaniu do stalowej, gwarantuje wysoką wydajność bieżącej wody (nie mniej niż 24 l/min).
Zastosowanie w buforze miedzianych wężownic (zamiast stalowych) ma jeszcze jedną dodatkową bardzo ważną zaletę: jego użytkownicy nie muszą pamiętać o regularnym kontrolowaniu stanu katody i anody, i ich wymianie na czas. Tych kłopotliwych elementów wyposażenia po prostu nie ma. Kto miał z nimi kiedykolwiek do czynienia, wie jakie to jest upierdliwe i w końcu zawsze się o nich zapomni (jeżeli w ogóle posiada się wiedzę na ten temat). W buforze z wężownicami miedzianymi, w jego wnętrzu, nawet po latach użytkowania, nie dochodzi do korozji. Dlatego posiadają bardzo długą gwarancję na bezawaryjność i właściwe działanie. Zakupując tego typu bufor, fundujemy sobie spokój na wiele lat.
Zastosowanie bufora z przepływową miedzianą wężownicą na ciepłą wodę użytkową, w stosunku do zamontowanego bufora tylko na wodę CO i osobno wpiętego dodatkowego zasobnika na ciepłą wodę użytkową, ma jeszcze tę zaletę, że zajmuje o wiele mniej miejsca, gdyż za zasobnik ciepłej wody użytkowej "robi" zamontowana w buforze przepływowa miedziana wężownica o dużej przepustowości, ze względu na wysokie przewodnictwo ciepła tego metalu. To bardzo duży atut takiej opcji.
Latem mamy także więcej korzyści z takiego rozwiązania. Jednym dłuższym paleniem, mamy możliwość zagwarantowania sobie przygotowania dużo większych ilości ciepłej wody użytkowej, nawet na kilka dni naprzód.
Kompaktowy - ale mocny - kocioł kuchenny K 158 i K 158 F z przeszklonym paleniskiem, oferuje właścicielom domów idealne rozwiązanie do ogrzewania i przygotowywania posiłków na wierzchniej płycie grzewczej. Dzięki proporcjonalnej konstrukcji i czystym liniom, może z łatwością wtopić się w każde pomieszczenie kuchenne. Jest energooszczędny, niezawodny i skuteczny w działaniu. Pracując w układzie z buforem, posiadającym miedzianą wężownicę na ciepłą wodę użytkową, jest idealnym całorocznym rozwiązaniem dla każdej rodziny, nie posiadającej wydzielonego miejsca na kotłownię. Jeżeli jednak dana rodzina chciałaby, podczas ogrzewania i przygotowywania ciepłej wody użytkowej, mieć możliwość korzystania z dobrodziejstw piekarnika, wtedy dla niej odpowiedniejsze będzie kuchenne urządzenie grzewcze na paliwa stałe przedstawione poniżej.



*****


Kocioł kuchenny K 148 niemiecko-węgierskiej firmy Wamsler, to wysoko specjalistyczny kombajn grzewczo - kulinarny, który podłączony do wodnego centralnego ogrzewania budynku do 200 m², jest w stanie ogrzać go, umożliwiając jednocześnie także gotowanie i pieczenie na wierzchniej płycie, i korzystanie w pełni z piekarnika. Można go z powodzeniem używać także latem do gotowania, pieczenia i przygotowywania ciepłej wody użytkowej. Wyposażono go w takie rozwiązania konstrukcyjne, że - pomimo posiadania tak dużej mocy cieplnej - elastycznie może być wykorzystywany, we wszystkich jego funkcjach, praktycznie w ciągu całego roku kalendarzowego.

Zaletą jego jest również to, że można w nim spalać różnorodny opał: węgiel kamienny, brunatny, sezonowane drewno liściaste i iglaste, brykiety węgla brunatnego, brykiety drzewne (liściaste i iglaste). Sami możemy wybrać, jakim opałem chcielibyśmy w nim palić. Dzięki spalaniu w nim węgla kamiennego, brunatnego i brykietów węgla brunatnego, przystosowany jest do pracy ciągłej (stałopalnej przy niskim obciążeniu cieplnym).

Przy spalaniu drewna, dopuszczalne są polana o długości 37 - 42 cm i średnicy 5 - 12 cm.

Produkowany jest w czterech kolorach emalii: czarnym, białym, niebieskim i jasnym brązie (kasztanowym), i w satynowanej stali nierdzewnej (stali inox).



Kuchnia centralnego ogrzewania ma wymiary zewnętrzne: szerokość 905 mm, wysokość 850 mm i głębokość 600 mm.

Produkowana jest w wersji prawej lub lewej podłączenia do komina.

W wersji prawej, króciec wylotowy spalin umieszczony jest z tyłu, z prawej strony, za piekarnikiem lub z boku, z prawej strony piekarnika albo od góry z płyty grzewczej. W wersji lewej, króciec wylotowy spalin umieszczony jest z tyłu, z lewej strony, za piekarnikiem lub z boku, z lewej strony piekarnika albo od góry z płyty grzewczej.
Kuchnia w każdej wersji: prawej lub lewej, ma zaślepione dodatkowe wyjście do komina, umieszczone z tyłu pośrodku, które - po odślepieniu - można także wykorzystać. Ma więc, zarówno w wersji lewej, jak i prawej podłączenia do komina, dostępne po cztery wersje ulokowania króćca dymowego. Z podłączeniem jej do komina, nie powinno być więc żadnych najmniejszych problemów.

Wysokość od podłogi do środka króćca wylotowego spalin (z boku lub z tyłu) 678 mm.
Ma on średnicę 150 mm.
Aby urządzenie działało prawidłowo, ciąg komina musi wynosić co najmniej 12 Pa. Kuchnia, działając pod pełnym obciążeniem cieplnym, przez krótki czas, może potrzebować ciśnienia komina nawet 15 Pa.

W pobliże kotła (najlepiej z tyłu) wymagane jest doprowadzenie zewnętrzne powietrza, przewodem o średnicy 150 mm, by spalanie w nim przebiegało bezpiecznie i bezproblemowo.

Urządzenie nie posiada zamkniętej komory spalania. Pobiera częściowo powietrze z wewnątrz budynku. Nie może więc być zamontowane w domach z mechaniczną wentylacją odzysku ciepła (rekuperacją).



Moc nominalna urządzenia 23 kW. Moc oddawana do wody 16,5 kW, do powietrza 6,5 kW.

Ogrzewana kubatura 250 - 500 m³ (100 - 200 m²), w zależności od stopnia zaizolowania budynku. Poprzez wodne centralne ogrzewanie ogrzeje do 170 m², resztę powierzchni dogrzeje konwekcyjnie, poprzez rozgrzane swoje powierzchnie zewnętrzne.

Pojemność płaszcza wodnego 18,5 l. Optymalna temperatura pracy kotła: 70° - 75° C. Średnica króćców wodnych 1 cal.

Kocioł kuchenny K 148 osiąga sprawność ponad 84 %. Posiada klasę efektywności energetycznej A+.
Spełnia restrykcyjne przepisy europejskie i surowe wymagania środowiskowe w Niemczech (1.+2. Stufe BImSchV), Austrii (15aB-VG) i Szwajcarii (VKF).



Wierzchnia płyta do gotowania wykonana jest ze szlifowanej wysokogatunkowej stali. Jest dwuczęściowa. Płyta nad paleniskiem posiada dużą fajerkę, która jest najgorętszą częścią płyty grzewczej. Łatwo się ją wyjmuje, za pomocą specjalnego klucza, dołączonego do kuchni. Po wyciągnięciu fajerki, można - od góry - dorzucić opał do paleniska, jeżeli ktoś ma takie przyzwyczajenia. Wyjmowana fajerka umożliwia także gotowanie i smażenie na otwartym żywym ogniu (np. przy użyciu woka lub zwykłych garnków). Bezpośrednio na płycie można piec, bez tłuszczu, podpłomyki i inne regionalne tradycyjne przysmaki.

Solidna dwuczęściowa płyta grzewcza ma wymiary 845 x 437 mm. Jest grubości 8 mm. Fajerka ma średnicę 221,5 mm i jest też grubości 8 mm.

W opcji, do pieca, można zamówić dwie górne pokrywy. Każda z nich posiada od spodu izolację termiczną, dzięki czemu mogą one pełnić rolę dodatkowych osłon termoizolacyjnych. Gdy nie używamy wierzchnich płyt do gotowania, pokrywy można zamknąć i zaizolować nimi płyty grzewcze od góry. Ciepło wydobywające się z nich na pomieszczenie, skierujemy z powrotem do środka urządzenia. Zwiększymy przez to moc kotła kuchennego oddawaną do wody grzewczej i ewentualnie moc piekarnika, gdy będziemy go w tym czasie używać.
Gdy będziemy potrzebowali coś ugotować na kuchni, w prosty i szybki sposób, można je unieść do góry i korzystać z energii cieplnej płyt. Podniesione pokrywy tworzą osłonę przed pryskającym tłuszczem na ścianę np. z patelni. Pokrywy łatwo dają się zamontować i wyjąć. Są po prostu wkładane do specjalnych gniazd, za pomocą sworzni zawiasów, i tak samo łatwo demontowalne, gdy nie życzymy sobie ich widzieć na kuchni.

Izolacyjne wierzchnie pokrywy nie są dostępne dla kotła kuchennego w wersji z satynowanej stali nierdzewnej (inox).
Drzwiczki paleniska, popielnika i piekarnika są wentylowane konwekcyjnie, przepuszczonym przez nie schłodzonym powietrzem, aby utrzymać niższą temperaturę na ich zewnętrznej powierzchni. Obniża się przez to niebezpieczeństwo poparzenia przez dzieci.
Pomiędzy drzwiczkami paleniskowymi a popielnikowymi, znajdują się dwa wskaźniki: termometr, pokazujący temperaturę zasilania w °C i ciśnieniomierz, mierzący ciśnienie w instalacji centralnego ogrzewania w barach.
Wysoka pojemna szuflada, na opał lub garnki, jest wysuwana na dwóch szynach.
W standardzie nie ma zamontowanej wężownicy schładzającej, więc bez niej, może być wpięty tylko do układu otwartego z przepływowym naczyniem wyrównawczym, umieszczonym w najwyższym punkcie instalacji.
W opcji, z awaryjnym zabezpieczeniem, przed nadmiernym wzrostem temperatury i ciśnienia w instalacji hydraulicznej, w postaci wężownicy schładzającej i bezprądowego zaworu termicznego, może pracować w nowoczesnych układach zamkniętych, z naczyniem przeponowym.

Do kuchni wodnego ogrzewania, przeznaczonej do pracy w układzie zamkniętym, można zakupić tzw. jednostkę instalacyjną. Zawiera ona naczynie wzbiorcze, pompę obiegową i wszystkie ważne zawory, i urządzenia zabezpieczające, które są potrzebne do integracji z systemem centralnego ogrzewania. Ma zaledwie 11 cm szerokości. Montuje się ją z boku kuchni, jako jej integralną część. Dostępna jest we wszystkich kolorach pieca.



Jest to rozwiązanie oszczędzające miejsce. Wszystkie najważniejsze elementy montażowe są upakowane na małej przestrzeni. Ułatwia to także późniejszy serwis, gdyż po zdjęciu bocznej blaszanej zabudowy, mamy bardzo wygodny dostęp do całego zestawu instalacyjnego. Dużo łatwiejszy, niż by on się znajdował z tyłu kuchni.
K 148 może być zamontowany, jako urządzenie wolnostojące, lub być wkomponowany w zabud